Review of Storytelling (2001) by Sandra P — 24 Jul 2009

Todd Solonz'un izledigim dorduncu filmi. Digerlerinden ikisi (Happiness ve Palindromes) berbatti, birisi (Welcome to the Dollhouse) vasatin biraz uzerindeydi. Bu da berbat olanlarin yaninda yerini alsin bakalim.

Anlamsiz, gereksiz, ne zevk verip beni eglendiren, ne estetik duygularima hitap eden, ne bir seyler hissetmemi ne de herhangi bir seyi dusunmemi saglayan bir film. Zaman kaybi. Rahatsiz edici olmaya calismis; ama onu bile basaramamis.

Sadece son birkac sahnesi fena degil. Amerikan bagimsiz sinemasi kadar biktirici bir sey yok herhalde. Hep ayni numara: 3-5 tane loser'i bir araya getirdigin abartili bir senaryo yaz, bu loser'larin yanina Amerikan orta sinifini da eklestir, sonra topunun sacmasapan bunalimlarini goster.

Kucuk burjuva ahlakini, orta sinif Amerikali konformizmini elestiriyorum diye masturbasyon yap. Bu mudur? Buysa ben almayayim, cok sey anlattigini sanip aslinda hicbir sey anlatmayan insanlari sevmiyorum.

Sadece "hicbir sey anlatmamak"la yetinse iyi, ama "cok sey anlattigi"ni saniyor iste, o kotu. Insanlar da hakikaten "cok sey anlattigini" dusunebiliyor. N'apalim, kismet.

Belki de ben anlamiyorumdur.