Review of Hereafter (2010) by Mae B — 19 Sep 2018

Pak een geweldige acteur (Matt Damon) een geweldige producer (Clint Eastwood) en geef ze een film camera .BINGO! We hebben een top film.

Hereafter verteld het verhaal van drie personen. Een keiharde journaliste, Marie Lelay die tijdens een tsunami een bijna doodervaring heeft.

Marcus een erg jonge jongen die zijn broertje verliest wanneer die voor zijn drugsverslaafde moeder medicijnen gaat halen en aangereden wordt door een auto.

En je volgt het verhaal van de paragnost George Lonegan. Een man die echt met de doden kan praten maar ervoor kiest deze gave niet te gebruikten. In het verleden is zijn gave misbruikt door de media en heeft er voor gezorgd dat hij zijn gave als een vloek ziet. Wanneer hij ontslagen wordt van zijn baan probeert zijn broer hem over te halen om weer readings te gaan geven en George ziet alleen een uitweg door weg te gaan.

Via een omweg komt hij uit op een boekenbeurs waar hij het verhaal van Marie hoort en is gelijk gefascineerd. Hij komt ook de jonge Marcus tegen die een reading wilt om met zijn broer te praten. George rent echter van de jongen weg omdat hij dit deel van zijn leven achter wilt laten.

Terwijl George achter Mary aan gaat blijft de kleine Marcus hem volgen. Uiteindelijk zwicht George aan zijn vasthoudendheid en maakt contact met Marcus zijn broer en helpt hem meer dan hij zelf doorheeft.

Uiteindelijk helpt Marcus George Mary te vinden en brengt ze samen.

Zoals ik ongeveer al eerder schreef hoef je bij een film gemaakt door Clint Eastwood niet lang na te denken. Tot nu toe heeft hij me nog nooit teleurgesteld en 'Hereafter' houdt zijn reputatie hoog.

De manier waarop Matt Damon de rol van de gekwelde George speelt is fenomenaal. Persoonlijk vind ik dat hij de hele film maakt. Clint Eastwood verteld in mijn ogen een verhaal dat nog nooit eerder is gebeurd. Drie mensen met een totaal andere achtergrond die echter maar 1 ding gemeen hebben, dood. Een rare manier om samen te komen maar de film laat zien dat het mogelijk is.

Wat ik ook mooi vind is dat de personage`s echt zijn en het niet verbloemd is na een mooi en lieve romantische film.

Het eind snap ik echter niet helemaal. Waarom is George zo in Mary geïnteresseerd? En waarom kussen ze op het eind ineens? Had George een soort visioen?