Review of 3-Iron (2004) by Nusret K — 06 Jan 2008

Acayip bir film. Bugune kadar boyle ozgun bir film gormedim. Diyalog veya konusma toplasiniz 2 dakikayi gecmez. Ana karakterler tum film boyunca iki cumle kuruyor. Kore filmi fakat filmin neredeyse tamaminda 1 muzik caliyor oda arap veya hint muzigi. Cok ilginc , sikacak bir film gibi gozukuyor ama olmuyor,izlemek istiyor ve ne olacagini merak ediyorsunuz. Huzur dolu , garip ve ilgi cekici bir film. Filmin bir degil bircok anlatmak istedigi sey var. Ben anlatamayacam o nedenle yonetmenin anlatimini iletiyorum. Ama filmi izledikten sonra okumanizi yada izleyipte anlayamadiginiz birseyler kaldi ise acikliga kavusturmak icin okumanizi oneririm.

KiM Ki DUK KENDi SiNEMASiNi ANLATiYOR.

Bos bir eve girip, goze gorunmeyen bir insanin hikayesini anlatma fikriydi ilk olarak beni cezbeden. Filmin oykusu ile ilgili aklimda ilk simsegin cikmasi bir kac sene onceye dayaniyor aslinda. Bir gun eve dondugumde kapima birakilmis bir brosur gordum. Ayni brosurler, oturdugum apartmandaki diger dairelerin onune de birakilmislardi. Bu brosurlere bakarak hangi evlere giren cikan oldugu, hangi evlerin bos oldugunu farketmenin mumkun oldugunu dusundum. Hikaye icin bana ilham veren baska bir sey de 3-iron adi verilen golf sopalari oldu. Bu sopalar golfte cok nadir kullanilirlar. Atis yapmasi oldukca zor sopalardir. Ama eger sopayi iyi kullanabilirseniz inanilmaz guclu atislar da yapabilirsiniz. Golfe karsi ilgim var ancak Korede golf oynamak icin cok zengin olmaniz gerek. Golf sahalari bir kac saat icin cuvalla para talep ediyor. O yuzden ben de topun ortasindan bir delik acip, topu bir agaca baglayip, o sekilde atis yapardim.

Ben pek cok insanin mutsuzlugunun kaynaginda aslinda zengin olmalarinin yattigini dusunuyorum. Bu film biraz da yasam gerceginin getirdigi mutsuzlugu sergiliyor. Bu mutsuz edici gercekligi alip, fantezi dunyasi ile birlestirmek istedim. Bazen gercekle dusu birbirine karistiririm. Filmin sonunda beliren metinin de dedigi gibi, bazen neyin gercek neyin sanal oldugunu ayirt edemezsiniz. Su an benim bunlari soyluyor olmam bile bir ruya olabilir. Gercek ve hayal arasinda yasadigim bu karmasayi bir sekilde yansitmayi denedim.

Film cekerken bilinen yuzleri kullanmaktan genellikle kacinirim. Genellikle dusuk butcelerle calistigim icin, taninmis oyuncularin istedikleri paralari veremiyorum. Eger starlarla calisiyorsaniz onlarin calisma takvimlerine de uymaniz gerekiyor ki bu da isleri benim icin zorlastiriyor. Bos Evdeki iki oyuncu da televizyondan geliyorlar. Kadin oyuncu oldukca taninan bir TV stari, erkek oyuncum da televizyonda oyunculuk yapmis ancak henuz pek taninan bir isim degil.

En sik karsilastigim sorulardan birisi, filmlerimi nasil olup da bu kadar kisa zamanda bitirebilidigim. Bos Evin cekimleri sadece 13 gun surdu. Baslarken uzun uzun her seyi dusunuyorum. Bu dusunme suresi bazen bir ayi buluyor. Daha sonra 2-3 gun icinde senaryoyu bitiriyorum. ilk olarak mekani beliliyorum. Daha sonra karakterler geliyor. Karakterlerin arasinda gelisenler ve sahneler hepsinden sonra geliyor.

Senaryonun ilk hallerinde cok daha fazla diyalog oluyor. Senaryoyu bitirdikten sonra oturup diyaloglari elemeye basliyorum. Sozcuklerin yerini tutacak mizansenler yaratiyorum. Bos Evde bas karakterler sadece 2 cumle soyluyorlar cunku o iki cumleninn yerini tutacak bir durum yaratmak imkansizdi. Konusmanin olmadigi ancak karakterlerin agladiklari ya da guldukleri anlar da benim bakis acima gore diyalog. Boyle dusundugunuzde Bos Ev aslinda icin pek cok diyalog barindiran bir film.

Gunun birinde icinde hicbir diyalog ya da sesin bulunmadigi bir film yapmak istiyorum. Muzik yok, hicbir sey yok. izleyici olarak sesi ve karakterlerin agzindan dokulecek sozu sizin hayal edil olusturmaniz gerekecek bir film.

Hem Kore de hem de dunyanin baska yerlerinde bu filmdeki gibi pek cok kadin olduguna inaniyorum. Amerikaya disardan baktiginizda kadinlarin pek cok acidan erkeklerle esit muamale gordugu izlenimine kapiliyorsunuz. Ancak evlerin icine girdiginizde durum degisiyor. Oprah Winfreyin sovunda Mike Tysonin karisinin konuk oldugu bolumu izliyordum. Orada cok ilginc bir istatistik verdiler. Amerikadaki her on kisiden birisi hayati boyunca en az bir kez aile ici siddete maruz kaliyormus.

Tum filmi, kadin karakterin bir fantezisi olarak algilamak mumkun. Kadin bosluktan gelerek kendisini icinde bulundugu mutsuzluktan kurtaracak birisini hayal ediyor. Ote yandan bu evlere giren genc cocugun da hayali olabilir. Bir eve girip, kendisini kurtarmasini bekleyen bir kadinla tanisiyor. Bu da onun dilegi olabilir. Bence kadin seyircinin filme bakisi ile erkek seyircinin filme bakisi arasinda belirli bir fark olacaktir. Filmi kadinin kocasinin kabusu olarak da algilamak mumkun. Nereden bakacaginiza bakarak pek cok farkli aciklama getirilebilir.

Kendi ulkem olan Kore de dahi ancak cok kucuk bir azinlik benim yaptigim turden filmlere karsi bir ilgi duyuyor. Belki de batida sinemanin tarihi daha eski oldugundan, bu tur filmlere karsi daha bir yakinlik hissediliyor. Gecen sene cektigim ilkbahar, Yaz, Sonbahar, Kis ve ilkbahar Amerikada inanilmaz bir basari kazandi. Bos Ev italyada Koredekinden 3 kat daha fazla izleyici topladi. Bence bu cok ironik bir sonuc.

Filmlerimde siddetin kullanimi ile ilgili yaygin elestiriler var ancak simdiye kadar yuzume karsi kirici seyler soyleyen kimse olmadi. O yuzden konu ile ilgili bir rahatsizligim yok. Hakkimda fikirleri olumlu da olsa, olumsuz da ortada bir tartisma olmasi benim acimdan oldukca sevindirici. Sonucta ben var olmayan bir siddeti yansitmiyorum. Filmlerimde gorduklerinizin pek cogu birebir gercek hayattan karsilasabileceginiz seyler. Eger elestirmenler gorduklerine karsi tepki veriyorlarsa belki de bu gorduklerini fazla gercekci bulduklari icindir.