Review of The Postman (1997) by Kenny W — 08 Jul 2010

The Postman... samen met Waterworld één van de duurste flops in de filmgeschiedenis. En allebei van Kevin Costner, maker van het prachtige Dances with Wolves en oerdegelijke Open Range. Had hij dan echt een tijdelijk moment van zwakte? Of waren de slechte reviews onterecht? Ik besloot het eindelijk zelf eens uit te zoeken.

En ik moet zeggen: ik begrijp waarom deze film geflopt is. Maar laat me van start gaan met een positieve noot: er valt heel wat te zeggen voor the Postman. Een post-apocalyptisch Amerika is altijd intrigerend. Er werden geen kosten gespaard, de fotografie is, zoals we gewend zijn van Western-fan Costner, ronduit prachtig. Sommige wide shots en paardenstunts moeten niet onderdoen voor latere toppers zoals Lord of the Rings. En het concept van een postbode die de aparte communities hoop geeft door ze met elkaar te laten communiceren is briljant en aangrijpend. Het verhaal is bovendien gebaseerd op een boek, wat de nodige diepgang zou moeten geven. En de supporting cast levert meer dan deftig werk.

Waar loopt het dan fout? Wel: bij Costner zelf. Bijna drie uur lang hangt hij de onsympathieke, emotieloze grompot uit. Zelfs op de meest patriottische momenten, waarbij iedereen zich zou laten meeslepen, loopt hij maar wat te morren. Kortom: alle personages kijken drie uur lang op naar een 'held' die hen amper een glimlach gunt. Je gelooft het verhaal gewoon niet. Ik weet dat hij zelf geen hoop koestert en zichzelf als een bedrieger ziet. In een boek werken die interne twijfels, maar op het scherm moet je je bijpersonages EN je publiek een hoofdpersonage geven waar ze toch respect en genegenheid voor kunnen voelen. Je moet hem gevoelens geven. Tonen dat hij het ergens vanbinnen goed meent... ook al is het maar even. Hij moet ons IETS geven waardoor je gelooft dat mensen echt hoop KUNNEN putten uit iemand als hij. Mel Gibson kon het in Braveheart, Viggo Mortensen in Lord of the Rings.

Wanneer Costner uiteindelijk, na drie uur, toch besluit om terug te vechten... komt er dan eindelijk een langverwachte speech? Toont hij ook maar iets van emoties? Nee, er komt een snelle montage met voiceover en hopla: de legers staan tegenover elkaar. Klaar voor de final showdown, die er overigens niet komt door een plot-element dat iedereen al lang zag aankomen.

Gemiste kans volgens mij. En erg zonde, want er zitten erg mooie en aangrijpende scènes in. Maar dan vooral dankzij de goeie supporting cast en cinematograaf.

Wil je echt een beklijvend post-apocalyptisch Amerika zien? Bekijk dan The Road, met Viggo Mortensen. Ook gebaseerd op een boek en een toonbeeld van hoe het wel moet.