Review of Sneakers (1992) by Jan P — 22 Sep 2008

Sneakers is een aangename, licht verteerbare brok cinema. Het verhaal over een decoder die alle amerikaanse codes kan kraken en in de verkeerde handen terechtkomt is redelijk eenvoudig en bijna bijkomstig. De decoder is een soort macguffin die enkel aanwezig is om de personages in verschillende situaties te doen verzeilen.

Deze film moet het dan ook hebben van zijn getalenteerde cast, eerder dan van de verhaallijn. Het zijn ronkende namen die we op de openingscredits zien verschijnen. Het samenspel tussen de acteurs en de sfeer van de film doet denken aan de speelsheid van Ocean's Eleven. Redford als de leider van de groep krijgt het meeste aandacht, maar speelt zijn rol goed. Hij is steeds aangenaam om naar te kijken, alhoewel hij misschien een tikkeltje te oud is voor deze rol. Akroyd, Phoenix en Poitier zijn schitterend als de kompanen van Redford, maar worden jammer genoeg niet ten volle benut. Zij verblijven veeleer op de achtergrond tijdens de verschillende infiltraties die de groep uitvoert. Strathairn als de blinde geluidsspecialist wordt dan weer wel voortdurend uitgespeeld als komisch ankerpunt in de film.

Enkele van de hoogtepunten van de film bevinden zich in de eerste helft, met een stijlvolle introductiescene en een hilarische improvisatie van Redford en co wanneer een inbraak verkeerd dreigt te lopen. Naarmate het einde nadert, verliest de film wat van zijn vaart, ondermeer door een ronduit zwakke slechterik gespeeld door Ben Kingsley. De spanning is op dat ogenblik ver te zoeken.

Ondanks het zwakkere laatste half uur geef ik de film toch een dikke drie sterren. Het is pure ontspanning met enkele hilarische momenten en een goed tempo.

Kijk ook uit naar de scrabble scene, een jonge Donal Logue en de verschillende invloeden die de film heeft gehad op bijvoorbeeld Mission Impossible en Die Hard 4.