Review of Babel (2006) by Gary S — 08 Mar 2010

Babel is, na Amores Perros en 21 grams, de derde worp van het duo Innaritu-Arriaga. Net als die vorige twee, wordt er terug gebruikt gemaakt van verschillende verhaallijnen. Iets wat kan omschreven worden als hun handelsmerk,al krijgen we nu wel de indruk dat het meer een trucje is om het één en het ander te camoufleren.

Alle zwaarwichtige thema's en dialogen ten spijt, kan er met deze prent nauwelijks meegeleefd worden. De film pleegt een bespiegeling te zijn van wat kleine beslissingen kunnen betekenen in het universum, al leek het ons een beter idee om toe te spitsen op het ongewisse waarin de personages leven. Pitt die zijn vrouw zag neergeschoten worden in Marroko, het Japanse meisje dat de dood van haar moeder niet kan verwerken, de Marokkaanse adolescenten die vechten tegen hun puberteit om te leven volgens religie en traditie, de babysit die met de twee kinderen verdwaald is, allemaal zijn het verhalen waar de wanhoop vanaf druipt, maar nergens hadden we het gevoel dat we echt meeleefden.

Dat de film slecht is hoor je ons niet zeggen. Iedereen staat op niveau te acteren, vooral Brad Pitt zorgt voor het gezicht van de film, maar nergens werden wij bij het nekvel gegrepen. Aan emoties nochtans geen gebrek, maar doordat er telkens van verhaallijn naar verhaallijn gesprongen wordt, heb je nooit de tijd om je te binden aan een personage.

Het lijkt ons ook dat Arriaga uitverteld is en dat de split misschien wel een uitgelezen kans is voor innaritu om aan te tonen dat hij steeds het genie was. (Arriaga betwijfeld dit, al zou zijn nieuwe film the burning plain hem ongelijk geven) Neem nu de scène in een discotheek ergens in de binnenstad van Tokyo. Fantastisch hoe Innaritu deze in beeld brengt vanuit het standpunt van een doof meisje. Kleurenpaletten en landschappen dient de man evenmin aangeleerd worden. Maar toch moet er ergens nog wat aan geschaafd worden. Het Japanse meisje dat haar slipje te pas en te onpas uitdeed vonden we nogal vrij gratuit, het gratis harige konijn dat we er bijkregen des te meer. Misschien moet Innaritu wel eens ruimte maken voor een pure acteursfilm, zonder de trucendoos open te halen en bij voorkeur met Benicio Del Toro in de hoofdrol. Het is maar een idee.