Review of Astral (2018) by Qbase — 29 Dec 2018

Κάποια από τα θετικά της ταινίας είναι η απλότητα της πλοκής, που έχει αρχή, μέση και τέλος χωρίς να αποσπά την προσοχή του θεατή από τα υπόλοιπα ζητήματα που προκύπτουν στην ταινία. Η ροή του θρίλερ κυλά ομαλά, ώστε ο θεατής να είναι σε θέση να δει τον Άλεξ να μετατρέπεται από έναν ιδιόμορφο και εσωστρεφή χαρακτήρα σε έναν εμμονικό, σκοτεινό «ταξιδιώτη». Αξίζει να αναφερθεί πως παρόλο που οι ερμηνείες δεν είναι αρκετά αξιόλογες, καθώς μιλάμε κυρίως για πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς, οι οποίοι δεν σε κάνουν να αμφισβητήσεις τον ρόλο που υποδύονται, καθώς και τις επιλογές αυτού. Υπάρχει μια φυσικότητα στους χαρακτήρες καθώς και μια σχετική λιτότητα, τόσο στους ίδιους εσωτερικά όσο και στο περιβάλλον τους. Τα σκηνικά, δηλαδή, όπως και τα εφέ είναι ρεαλιστικά και στοχευμένα. Αξίζει εν τέλει να αναφερθεί, ο ιδιαίτερος τρόπος που συγχέεται η ψύχωση και οι μεταφυσικές εμπειρίες, βλέποντας τον νεαρό πρωταγωνιστή να προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του παρελθόντος με μια δύναμη που δεν μπορεί να ελέγξει.

Δυστυχώς, στην προσπάθεια της να γίνει τρομακτική, η ταινία έχασε ένα σημαντικό χαρτί. Αυτό της εμβάθυνσης στο κομμάτι της αστρικής προβολής. Με άλλα λόγια, υπερτόνισε το κομμάτι της δαιμονικής παρουσίας και έχασε την βασική ιδέα που ήταν η εξωσωματική εμπειρία. Βέβαια, ακόμα και στο κομμάτι του τρόμου, η ταινία είχε ένα ανεπαρκές αποτέλεσμα, καθώς δεν υπήρχαν αρκετές σκηνές οι οποίες να φοβίζουν τον θεατή. Οι ελάχιστες που εντοπίζονται δεν ήταν αρκετά έντονες, ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός τους. Αρνητικό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το γεγονός ότι η κλιμάκωση της ταινίας δεν κορυφώνεται σωστά, καταλήγοντας σε μια σειρά από κλισέ και πέφτοντας στην παγίδα του στερεοτυπικού μέτριου θρίλερ...