Review of The State of Things (1982) by Timo V — 11 Dec 2009

Ik was wat uitgekeken op Wim Wenders nadat ik The End of Violence had gezien, maar na dit meesterwerk leef ik weer volledig op. Na een bizar begin werd ik meegezogen in doodnormaal verhaal in de mooiste zwart-witsetting die ik sinds tijden heb gezien.

De locaties in Portugal waren adembenemend, het lege zwembad dat met elke golf een slok zeewater binnenkrijgt en de betonnen setting die me deed denken aan bunkerarchitectuur maakten dit mogelijk. Later in L.

A. is het minder, maar dat werd goedgemaakt door scherpe fotografische beelden. Het verhaal transformeert van een portrettenreeks naar een zoektocht. Uiteindelijk ontstaat er een hoofdpersoon en je begint de anderen te missen, maar je weet dat ze nog steeds in Portugal zijn.

Je wil ook weten wat de uitkomst is van de zoektocht en daarom neem je het voor lief. Op een wat te lange praatscene na en het feit dat ik hem Duits-gesynchroniseerd heb gezien staat deze film schouder aan schouder met bijvoorbeeld Der Himmel Uber Berlin.

Dit is een van de beste films van Wim Wenders.